تربیت جنسی ( به زودی برگزار می گردد)

وقتی صحبت از هویت جنسی در کودکان می‌شود، اغلب والدین اولین چیزی که به ذهن‌شان می‌رسد، تفاوت‌های زیستی بین دختر و پسر است؛ یعنی آنچه با تولد مشخص می‌شود: جنسیت بیولوژیک. اما در روانشناسی، ما بین «جنسیت زیستی» و «هویت جنسی» تفاوت مهمی قائل می‌شویم. جنسیت زیستی به بدن، کروموزوم‌ها و هورمون‌ها اشاره دارد، در حالی‌که هویت جنسی بیشتر به تجربه درونی کودک برمی‌گردد؛ به اینکه خودش را چگونه تعریف می‌کند و چه نقشی برای خود در جهان قائل است.

به زبان ساده‌تر، شکل‌گیری هویت جنسی یعنی فرایندی که کودک از طریق آن یاد می‌گیرد «من کی هستم؟»، «چه تفاوتی با دیگران دارم؟» و «جایگاه من در میان دختران و پسران چیست؟». این فرآیند از سال‌های بسیار ابتدایی زندگی آغاز می‌شود. کودکان در همان ۲ تا ۳ سالگی شروع به درک تفاوت‌های جنسیتی می‌کنند: مثلا متوجه می‌شوند که چه کسی شبیه آن‌هاست یا متفاوت از آن‌هاست، چه لباس‌ها یا بازی‌هایی به دخترها یا پسرها نسبت داده می‌شود، و حتی در آینه نگاه می‌کنند و با بدن خود ارتباط برقرار می‌کنند.

اهمیت پرداختن به رشد هویت جنسی در کودکان در این است که این بخش از هویت، نه تنها بر نحوه ارتباط کودک با خودش، بلکه بر روابط او با دیگران و جهان بیرون نیز تأثیر می‌گذارد. کودکی که بتواند با امنیت روانی و آرامش این بخش از وجودش را تجربه کند، در بزرگسالی عزت‌نفس بیشتری خواهد داشت، مرزهای سالم‌تری در روابط می‌سازد و کمتر درگیر اضطراب یا سردرگمی‌های شدید هویتی می‌شود.

از سوی دیگر، بی‌توجهی یا برخورد نادرست والدین و جامعه با این موضوع، می‌تواند باعث سردرگمی، احساس شرم یا حتی مشکلات عمیق‌تر روانی شود. برای همین است که متخصصان روانشناسی و روانکاوی همیشه بر اهمیت تربیت جنسی کودک تأکید می‌کنند؛ تربیتی که نه به معنای آموزش زودهنگام یا نابه‌جا، بلکه به معنای همراهی کودک در مسیری است که به‌طور طبیعی طی می‌کند.

پس وقتی از هویت جنسی در کودکان سخن می‌گوییم، منظورمان تنها یک بُعد از زندگی نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از تجربه‌های زیستی، روانی، خانوادگی و اجتماعی است که در کنار هم، یکی از بنیادی‌ترین بخش‌های هویت انسانی را می‌سازند